X
تبلیغات
رایتل

خودنویس

... خودنویس یعنی دنیای واقعی فردا با بودن در مجاز امروز به شرط آنکه واقعی بمانی....

به بوی نافه ای کاخر صبا زان طره بگشاید
                       زتاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل ها 
                                           همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخر
                                                                 نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل ها
در حالی که سازش و کوک میکرد گفت : تا حالا شده خودت و فراموش کنی؟!
خیلی وقت ها میشه که آدم ها خودشون و حتی برای چند لحظه هم که شده فراموش می کنن ! حالا به چه دلیلی نمی دونم . رو کردم بهش و گفتم : آره ، به عدد نامعلوم ستاره های
آسمون ! تک ضربی رفت و گفت : چند بار من و فراموش کردی ؟! نمی تونستم جوابش و صریح بدم ! هر رقم جوابی که میدادم گیر می کردم ! فکر نمی کردم این سوال و بکنه ! نگاهمون تو هم دیگه گره خورده بودم جرات حرف زدن نداشتم اما جرات پرسیدن دوباره رو داشت ! دوباره پرسید : نگفتی چند بار من و فراموش کردی ؟!‌گره نگاهم و تنگ تر کردم و گفتم .....
یک  لحظه   نشد خیالم   آزاد از تو
                       یک روز  نگشت   خاطرم   شاد  از تو 
                                        دانی  که ز عشق تو چه شد  حاصل  من 
                                                                         یک  جان  و  هزار گونه  فریاد  از  تو

گره رو باز کردم و نفس راحتی کشیدم! لبخند آرامی زد و بلند شد اومد طرفم ! خوشحال از اینکه از چنگ سوالش در رفته بودم ! ایستاد کنارم و گفت : می دونی از چی تو خوشم اومده ؟! باتعجب گفتم : نه، از چی؟! بلند گفت : از این که اصلا بلد نیستی دروغ بگی ! تو آخه چطوری میتونی من و تو یادت داشته باشی در حالی که خودت و یادت نیست !؟ چطوری  میتونی؟! راست می گفت ، خراب کرده بودم اما با پر رویی گفتم : چرا نمیشه ، مثل شمع و پروانه . پروانه همیشه به یاد شمع هست در حالی که خودش و فراموش می کنه! سه دو یک وسط هدف ! کلی کیف کردم ! نگاه عمیقی کرد و گفت : نمیشه ! چون نه من شمعم و نه تو پروانه و ادامه داد.....
                                                                           عشق هرجا رو کند آنجا  خوش  است 
                                                               گر  به دریا   افکند دریا  خوش  است 
                                                  گر بسوزاند   در آتش  دلکش  است 
                             ای  خوشا  آن دل  که  در این  آتش  است 
                 تا بینی   عشق   را  آیینه وار 
آتشی  از  جان  خاموشت  برآر   
این و گفت و در حالی که تک مضراباش و پیوسته میکرد از اتاق بیرون رفت و من ماندم و یک دنیا فراموشی به اعداد ستاره های آسمان !
                  شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حائل
                                                          کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها
نوشته شده در شنبه 7 شهریور 1383ساعت 10:26 ق.ظ توسط صدر | 21 نظر|