X
تبلیغات
رایتل

خودنویس

... خودنویس یعنی دنیای واقعی فردا با بودن در مجاز امروز به شرط آنکه واقعی بمانی....

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب

                           که وضع مهر و وفا نیست روی زیبارا

                                                غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل

                                                                      که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

ساعتش و باز کرد و گفت : بدترین لحظه عمرت کی بوده؟!

زمان همیشه بازیچه دست انسان هایی بوده که خودشون رو به بیشترین قیمت هم به حوادث روزگار نفروختن و در مقابل انسان هایی هم بودن که به کمترین قیمت خودشون و به زمان فروختن اما این یه اصل و عوض نمی کنه و اونهم این که هر دودسته لحظات خوب و بد زیاد داشتن ! نگاهی به ساعت روی دیوار کردم و گفتم : زمانی که می دونستم توی اون چه اتفاقی افتاده اما ناچار بودم درش قرار بگیرم! نگاهی از سر تعجب کرد و گفت : مثل....؟! نمی دونم دوست داشت چه جوابی رو بشنوه اما برام مهم نبود چون از بین هزاران سوالی که جواب نداده بودم پاسخ این یکی رو خوب می دونستم برای همین به نگاهش خیره شدم و گفتم : مثل زمانی که یه مرد گریه می کنه! مثل یه زمانی که مجبور میشی گریه یه مرد و ببینی.......

                                                                                                        هوا چکیده‌ی نورست در شب مهتاب

                                                                                          ستاره خنده‌ حورست در شب مهتاب

                                                                               سپهر جام بلوری است پر می روشن

                                                                   زمین قلمرو نورست در شب مهتاب

                                                    بغیر باده‌ی روشن، نظر به هر چه کنی

                                   غبار چشم شعورست در شب مهتاب

                          براق راهروان است روشنایی راه

سفر زخویش ضروریست در شب مهتاب

ساعتش و دوباره به دستش بست و گفت: ولی به نظرم شاید خیلی هم زمان بدی نباشه! بالاخره همه چیز توی این دنیا نباید عادی و باب میل باشه خیلی وقت ها هم باید ببینی تا باور کنی همه چیز خوب نیست! این رسم زمانه است چه یخواهی چه نخواهی.....

دیوانه‌ی خموش به عاقل برابرست

                 دریای آرمیده به ساحل برابرست

                      در وصل و هجر، سوختگان گریه می‌کنند

                                       از بهر شمع، خلوت و محفل برابرست

                                                   دست از طلب مدار که دارد طریق عشق

                                                                           از پافتادنی که به منزل برابرست

                                                                                       گردی که خیزد از قدم رهروان عشق

                                                                                                      با سرمه‌ی سیاهی منزل برابرست

می دونستم ولی مطمئن شدم که اون جوابی رو که دوست داشته بهش ندادم! رفتم کنارش و ساعتش و از دستش باز کردم و گرفتم جلوی چشماش و آروم گفتم: می دونی سخت تر از لحظه دیدم گریه یه مرد چه لحظه ایه؟! ساعت و گرفت و گفت : وقتی که خودت عمدا گریه یه مرد و دربیاری! تا بعدا ادعا کنی که من هم لحظه بد داشتم! چند قدم رفتم عقب و گفتم : نه ! سخت تر از اون لحظه زمانیه که گریه یه مرد ببینی اما در تنهایی و خلوتی که تنها محرم اسرارش تاریکیه و هزاران حرف نگفته! سرش و تکون داد و گفت : نه!  لحظه بد زمانیه که یه مرد بفهمه دلش شکسته اون هم فقط به خاطر سرگرمی دیگران و بدتر از اون لحظه زمانیه که تو مجبور باشی شکسته شدنش و ببینی اما نتونی براش کاری بکنی.....! راست می گفت . تازه یادم اومد!

                                                  چو با حبیب نشینی و باده پیمایی

                                                                                                   بیاد دار جهان باده پیما را

نوشته شده در یکشنبه 9 بهمن 1384ساعت 05:46 ب.ظ توسط صدر | 23 نظر|