خودنویس

... خودنویس یعنی دنیای واقعی فردا با بودن در مجاز امروز به شرط آنکه واقعی بمانی....

خودنویس

... خودنویس یعنی دنیای واقعی فردا با بودن در مجاز امروز به شرط آنکه واقعی بمانی....

سراپرده عشق ....... !

              شاید که دگر میکده را باز نبینم
                                                        ساقی بده جامی که گرفتار تو باشم
غروب ، دلتنگی ، یک دنیا خستگی ، یک عمر دلواپسی و یک دل متلاطم !
بدترین لحظه تو ایام زندگی اون لحظه هایی است که آدم ها با هم و دور از هم باشن ، بدون هیچ دلیل قانع کننده و موجهی !
خیلی سخته ! مثل تشنه بودن و آب داشتن دردست و ممانعت از خوردن اونه ! یه جور جهنمه ،یه جور دیوونه شدنه !فکر کنم که آدم ها هر چی دارن حاضرن بدن تا یه لحظه هم در این وضعیت قرار نگیرن ! بعضیام برعکس ! اصلاْ سرشون درد میکنه برای دلتنگ شدن ! 
اما چه خوب ، چه بد  ، ما آدم ها نباید یه چیزو فراموش کنیم :
                              تکلیفمون رو برای خودمون و برای بقیه روشن کنیم !  
تا همه قدرت انتخاب کردن داشته باشن که تو این لحظه ها قرار بگیرن یا نگیرن !
      غروبا یادت می افتم
                            یاد اون چشمات می افتم
                                                    یاد اون حرفهای شیرین
                                                                              که باهات داشتم
                                                                                                     میافتم

تازه ترین نگاه ...... !

خوش است خلوت اگر یار ، یار من باشد
                            نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد
                                                    من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
                                                                                     که گاه بر او دست اهرمن باشد

همیشه باور واقعیاتی که با فضای ذهنیمون همگامی ندارن سخته !
همیشه نرسیدن به نگاه هایی که آدم با اونا بودن رو دوست داره خیلی سخته !
احساس و دل آدم یه چیزی می گه ! عقل و برداشت های ذهنی یه چیز دیگه میگن !
احساس انتخاب کردن و احساس انتخاب شدن تو این فضا مثل احساس احساس نداشتنه!
همیشه صدای قلبی که احساس رو تعریف می کنه ،
همیشه صدای عقلی که احساس روتحریم می کنه ،
همیشه نجوای روحی که ار دورنت ندا می ده ،
همیشه نجوای روحی که آتش تو وجودت داره ،

                   و همیشه نگاه هایی که افسانه ساز لحظات تنهاییت هستند
تنها یک سلام را نجوا می کنند :
                  هوای کوی تو از سر نمی رود بیرون
                                                                 غریب را دل سرگشنه با وطن باشد
 

حقیقت فراموش شده .......... !


      به تو پل می زنم از همه بهانه ها و
                                         از همه شبانه ها
                                                   می رسم به تو دوباره 
                                                                     نیستی اما یادت اینجاست
                                                                                             وقت گل کردن رویاست

چرا همیشه باید برای پرواز کردن دو تا بال داشت ؟
چرا همیشه باید برای فرود آمدن با دو پا فرود بیاییم ؟
همیشه تا اونجایی که یادمه اینها سوالهایی بوده که وقتی به جواب دادن بهشون میرسیدیم یا بهتر بگم میرسیدن ، به جای پاسخ دادن به اون ها ، صورت مسئله پاک میشد. چرا ؟ نمیدونم .
ولی تو این بازار مکاره ای که هر کی به دنبال پیدا کردن بهترین واژه برای دزدیدن بهترین روح ها میگرده راست میگن ، چجوری میشه به این سوال ها جواب داد! چجوری میشه از وفا و ماندن سخن گفت ! چطوری می شه ......
از ماندن گفت !
از رسیدن گفت !
از بودن ها گفت !
از صدای آزاد گفت !
از روح های بلند گفت !  
               گر به دیوان غزل صدر نشینیم چه عجب
                                                     سال ها بندگی صاحب دیوان کردیم !

                                                                                               

چنین دربند ......... !

ما فاتحان شهرهای رفته بر بادیم
         ما راویان قصه های رفته از یادیم
              با صدایی بس رساتر زانچه بیرون آید زسینه
می گوییم
                  کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه هامان را
چون
                                                   ما ناظران شاهدان رفته در خاکیم

هر قسمی که آدم ها میخورن معنیش این که میخوان یه کاری رو حتما انجام بدن !
بعضی وقت ها آدما قسم میخورن ....
تا هستن ٬‌ حرکت کنن !
تا هستن ٬ زندگی کنن !
تا هستن ٬ عاشقی کنن !
تا هستن ٬ ایستاده باشن !
تا هستن ٬‌ در اوج و ارتفاع باشن !
اما میدونی دلگیر ترین و بهترین قسمی که تا حالا خورده شده درچه حالتی بوده ؟ 
قسمی بوده که در بند خورده شده ! مثل شیری که نعره میزنه اما دوروبرش پر از حصار و بنده !
در یک کلام قسم در بند مثل قلب در سینه است ! دیده نمیشه اما بدون وجودش بودن غیر ممکنه !

شب شکن ..... !


                               یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد .........

 
در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم 
                                                  به آن امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
 
در وصف این بزرگ مرد تاریخ فقط میتوان یک جمله گفت ....


   ـــــــــــــــــــ‌‌‌‌   عاشق ترین عاشق  ــــــــــــــــــــــ

بهانه ها .... و گریه ها ....... !

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
                          چنان نماند و چنین نیز نخواهد ماند
                                                من ار چه در نظر یار خاکسار شدم
                                                                         رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

از رسیده ها تا نرسیده ها راه زیادی هست که باید طی کنیم ...... !
یه روز دم گوش یه نفر زمزمه کردم که میدونی بزرگترین دشمن من کیه ؟
گفت : جسمت ! گفتم نه !
گفت : روح بلندت ! گفتم نه !
گفت : عشق زیبات ! گفتم نه !
گفت : آرزوهای بلندت  ! گفتم نه !
گفت : نگاه های پر تلاطمت ! گفتم نه !
گفت : پریدن های بدون بالت ! گفتم نه !
                       گفت : نمیدونم ! چون نمیتونم بفهمم !
گفتم : بزرگترین دشمن من تصوراتی  نیست  که گفتی ! یه مصداقه که اینجوری تعریف میشه :
               یزرگترین دشمن من  کسیه که جلوی خودم بهترین دوستام و بزنه !
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم
                                                                         رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چنین عاشق ، چنین سالک ....... !


BAZGASHT

روزگاریست که سودای بتان دین من است
                           غم این کار نشاط دل غمگین من است
                                                  دیدن روی تو را دیده جان  بین باید
                                                                      وین کجا مرتبه چشم جهان بین من است
هر رفتنی را بازگشتی است و هر بازگشتی را دلیلی !
و دلیل این بازگشت ، برگشت از آن سوی سرزمین مادریم است !

هر کجا و هر زمان که باشم بر خواهم گشت....... !


Ma Ham Raftem

حاشا که من به موسم گل ترک می کنم 
                    من لاف می زنم این کار کی کنم 
                           مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم 
                                               در کار چنگ و بر بط و آواز نی کنم
                                                        از قیل و قال مدرسه ، حالی دلم گرفت
                                                                   یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم


سلام به تمام عزیزان و دوستان مجازی ای که حقیقی شدند و حقیقت هایی که بودند.........
راستش خیلی برام سخته با حالی که دارم کلمات رو آهسته آهسته کنار هم بچینم و حرف دلم رو بزنم ! خیلی برام سخته این دنیای به این زیبایی رو اینجوری ترک بگم ! خیلی برام سخته اینقدر زود دل از این سرای عشق و صفا برکنم ! خیلی برام سخته اینهمه شور و هیجان رو ترک کنم ! خیلی سخته ! خیلی ! بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنید !
اما ! جبر روزگار رو نمیشه باهاش جنگید !
این دورانی که در بلاگ اسکای بودم یکی از بهترین دوران های زندگی ام بود که رقم زدن این دوران به این خوشی رو مدیون همه شما دوستان هستم !
اما ! چه کنم که هر مسافری روزی می آید و مستقر میشود و همین که میخواد دلداده بشه باید بار سفر رو ببنده و بره ! منم تا اومدم سبک بشم بانگ رحیلم نواختن کرد و رفتن رو برایم چه ناجوانمردانه زمزمه کرد ! نمیتونم بغضم را کنترل کنم ! خب طبیعیه ! ما هم رفتنی شدیم ! و این جدایی چه سخت است !
از همه دوستانم چه اون هایی که حقیقی بودند و حقیقی ماندند ، چه اون هایی که حقیقی بودند و مجازی شدند و چه اون هایی که مجازی بودند ولی صادقانه حقیقی شدند به خاطر همه چیز ، همه چیز بینهایت سپاسگذارم ! اگر احیانا ْ در کامنتی دل کسی رو آزردم و یا در سر زدن هام قصور کردم از همه معذرت میخوام ! فاصله ام با خاکم اینقدر زیاد شده که نمیتونم حضوری عذر خواهی کنم ! ولی از کیلومترها دورتر از این آشیانه تک تکتان را می بوسم و امیدوارم در هر جا و هر زمان که هستید موفق و پیروز باشید.

----> راستی نمیرم که بر نگردم ! میروم که پرتر برگردم ! اما همین چند صبا دوری هم برایم سخت است <----
موفق باشید
صدر                                                                                                   

مرا دریاب ای دل ............. !


VAFA

      صلاح کار کجا و من خراب کجا
                                 ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
                                                      دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
                                                                                کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا

یه بار ته یه دفترچه خاطرات خوندم : همیشه فکر کردن به خونده ها سخت تر از خوندن فکرهاست ......
ادم ها وقتی که حرف میزنن ممکنه هزاران کلمه رو کنار هم بچینن و جملات سنگینی ببافن و هزارتا ادا و اصول هم در بیارن و کلی هم ادای فهمیده های هفت عالم رو در بیارن ، اما وقتی ازشون معنی همون کلماتی که چند دقیقه پیش داشتن باهاش عرش رو آسفالت میکردن بپرسی ، حسابی برزخی میشن و به هم میریزن و کلی خلاصه بدو بیراه تو دلشون حواله میکنن .وقتی که می پرسی ......
میدونی معنی دلدادگی یعنی چی ؟
میدونی معنی فراموش کردن یعنی چی ؟
میدونی معنی فراموش شدن نهایی یعنی چی ؟
میدونی معنی پرواز بدون بال تو آسمون آبی یعنی چی ؟
میدونی معنی نوشیدن  آب داغ در تشنگی و بی رمقی یعنی چی؟
میدونی معنی فرود از اوج بدون هیچ کمک و پناهی و بدون هیچ نگاهی یعنی چی ؟ و

           میدونی معنی مجنون شدن لیلی و سیاه شدن سفیدی تو این روزگار غریب یعنی چی ؟
مطمئناْ نمیتونه جواب بده ! چون فکر کردن به این چیزهایی که خونده براش خیلی سخت تر از خوندن فکریه که این سوال ها رو ازش می پرسه ! نمیدونم شاید یه معنی و تفسیری که از آدم میشه همین باشه ! شاید توقع زیادیه که از آدم بخوان به خونده ها ، دیده ها ، شنیده ها و تجربیان قبل از اینکه بذارتشون توصندوقچه خاطرات ، فکر کنه !
                   اول همون دفترچه خاطرات نوشته بود : یاد آر زشمع مرده ، یاد آر....... 
   چه نسبت است به رندی ،  صلاح و تقوا را
                                سمع وعظ کجا ، نغمه رباب کجا
                                                     ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد
                                                                                  چراغ مرده کجا ، شمع آفتاب کجا

صدای پای عشق چه خوش نواخت .........‌!


HAM SEDAYE MAN

             در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم
                                                 به آن امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
یه روز یه نفر بهم گفت :  همیشه ببین اما از دیده ها هیچ وقت چشمت بر نگیر ... 
رسیدن آدم ها به هم همیشه یا از سر اجباره یا از سر اختیار! یا از سر کنجکاویه یا از روی غریزه ! نمیدونم یا بهتره بگم که نمیتونم همه رسیدن ها رو نام ببرم ! خیلی زیادن اما همیشه رسیدن ها مثل ..
جریان پیش رفته عشق تو وجود عاشقه !
جریان تازه شروع شده ی یه بال گشوده است !
جریان همه قصه های هزار و یک شب راوی و مجنونه !
جریان یه پنجره نیمه باز به روی تمام هوای در جریان بیرونه !
جریان حسرت سر گذاشتن روی شونه بهترین زیبایی که تو فکره !
جریان یه روز روان ، پاک و زلالی که همش تداعی کننده قطرات اشکه !
جریان تمام دوری ها در عین نزدیکی و تمام غریبی ها در عین آشنایی هاست !و 
            مثل جریان
موج نگاه هایی است که  یه روزی غریبه بودن اما رسیدن ها رو تجربه کردن !
پس دیدن و شنیدن مثل دو تا نوار باریک ، صاف و بی غل و غشی که فقط تا هستند ، هستند ! خاطرات هیچ وقت جوابگوی نبودن و غیبت هاشون نیستن ! چقدر سخته زمانی که فقط باید با خاطرات صفا کرد ! چقدر سخته !
           الا یا  ایها الساقی ادر کاسا و نا ولها
                                                 که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها