بر می شکند گوشه محراب امامت

بعضی وقت ها اینقدر خسته و رنجیده خاطر میشم که فقط دوست دارم همه چیز و از اول شروع کنم .

بعضی وقت ها اینقدر خسته و ناامید میشم که مطمئن میشم که باید همه چیز و از اول شروع کنم .

خدایا کی میشه همه چیز تموم بشه ؟!

 فریاد که از شش جهتم راه ببستند 
                       آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت 
                                                 امروز که در دست توام رحمتی کن 
                                                                   فردا که شدم خاک چه سود اشک ندامت 

                                                                 کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا

داشتم فکر می کردم " بازی بزرگ "‌یعنی چی؟!

زد روی شونم و گفت : خیلی تو خودتی ؛ چی شده ؟

برگشتم و گفتم : تا حالا شطرنج بازی کردی ؟

خندید و گفت : تا دلت بخواد .

گفتم : فکر می کنی بزرگترین و مهمترین مهره اش کدوم باشه ؟

سری تکون داد و گفت : بزرگترین مهره ،‌وزیره . مهمترین مهره سرباز ؛ اما ببینم می دونی تنها عنصر اصلی تو شطرنج چیه ؟

زدم رو شونش و گفتم : آب پرتقال و پیپ بقل شطرنج.

ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد
                                  چراغ مرده کجا ، شمع آفتاب کجا

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای    

           آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

                     از دامن تو دست ندارند عاشقان        

                                  پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

                                          از چشم بخت خویش مبادت گزند از آنک

                                                             در دلبری به غایت خوبی رسیده‌ای

یادم یه روزی یه دوستی بهم گفت : تا حالا چند بار عاشق شدی ؟

خیلی تعجب کردم و محکم بهش گفتم : من هر وقت که بخوام عاشق میشم.

نگاهی آرام به من کرد و گفت : مطمئنی ؟!

ده سال از اون حرف گذشت و تازه من فهمیدم که عاشق شدن چقدر سخته !!

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان 

                                             معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

                                                               چار تکبیر زدم یک سره بر هر چه که هست

یکی از دوستام یه بار بهم گفت : صدای تو بلندتره یا اون؟

خندیدم و گفتم : صدای اون .

زد روی شونم و گفت : پس تا حالا صدای خودت و نشنیدی!

ای مدعی برو که مرا با تو کاری نیست 
                                             احباب حاضرند به اعداء چه حاجت است

 چقدر این شعر برای این روزهای پایانی به دلم نشسته

مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت

خرابم می کند هر دم فریب چشم جادویت

                          پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن

                          که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم

که جان را نسخه ای باشد ز لوح خال هندویت

                           تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی

                           صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی

برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

                           من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی حاصل

                           من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی

نیاید هیچ در چشمش بجز خاک سر کویت